EMISJA DWÓCH FILMÓW

Dokument „TACY JAK MY” Piotra Malaruka i Marii Siniarskiej powstał przy współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego oraz z udziałem Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Początkowo projekt miał opierać się głównie na materiałach archiwalnych. Z czasem powstała koncepcja dokumentu, w którym młodzi ludzie (sonda uliczna), a także znani artyści opowiadają o swoich odczuciach oraz refleksjach na temat Powstania Warszawskiego. Podkreślają jak wielki wpływ mają wydarzenia tamtych lat na ich życie oraz twórczość. Mówią o projektach upamiętniających historię Powstania, w których uczestniczyli. Dzięki temu powstaje most łączący pokolenia oraz wartości, pokazujący, że „Pamiętamy” to nie tylko slogan.
To film odbiegający od dotychczasowych produkcji dokumentalnych o Powstaniu Warszawskim. To próba zobrazowania wpływu, jaki wywarło Powstanie Warszawskie na współczesnych młodych Warszawiaków, ale przede wszystkimi na popkulturowych artystów, którzy odwołują się w swojej twórczości do motywów Powstania Warszawskiego. W filmie zobaczymy popularnych muzyków sceny rockowej, reggae oraz hiphopowej m.in. takich jak Kazik Staszewski, Lao Che, Darek Malejonek, Marika, czy zespół Hemp Gru. Materiały dodatkowo uzupełnia część archiwalna przedstawiająca autentyczne nagrania i fotografie z okresu Powstania Warszawskiego.
„TACY JAK MY” opowiada o potrzebie kulturowej tożsamości, o tęsknocie za bezpowrotnie utraconą ciągłością kulturową i historyczną. Bez nadęcia i patosu przedstawia historię Powstańców z perspektywy młodych, kreatywnych ludzi, którzy nie są bierni wobec otaczającej ich rzeczywistości. Artyści żyjący w Warszawie czują potrzebę duchowego katharsis i rozliczenia się z historią warszawskich ulic i kamienic, o której codziennie przypominają im pomniki i tablice upamiętniające śmierć ofiar.
ARTYŚCI O POWSTANIU WARSZAWSKIM I PROJEKTACH Z NIM ZWIĄZANYCH
Kazik Staszewski: Powstanie Warszawskie jest dla mnie szeregiem opowieści prywatnych. Moja mama i siostra czekały 3 dni bez jedzenia i picia, żeby przejść przez Pl. Grzybowski, bo tam siedział snajper. Powstanie dominuje nad tym, co spotkało to miasto.
Grupa teatralna Warszawiaki: To pokolenie, z którym jeszcze my mamy szansę się spotkać powoli od nas odchodzi i to od nas zależy, co będzie dalej, jak ta Warszawa będzie wyglądała…jak będzie się kontynuowała kulturowo nasza stolica.
Marta „Marika” Kosakowska: O projekcie Morowe Panny: Było to wyzwanie dla naszej wyobraźni i przede wszystkim dla naszej wrażliwości. Odświeżenie przyniosła już sama perspektywa, żeby mówić o faktach historycznych z kobiecej perspektywy.
Darek Malejonek: Warszawa krwawiła bardzo długo i jest miastem bohaterskim

„BŁYSKAWICA”, film dokumentalny Victorii Marinov, reżyserki polsko– bułgarskiego pochodzenia został zrealizowany przy wsparciu m.in. Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Wojska Polskiego, Grupy Historycznej “Zgrupowanie Radosław”, Instytutu Badawczego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.
W 1942 roku w okupowanej Warszawie zrodziła się odważna i ryzykowna inicjatywa. Pod nosem Niemców, w warunkach konspiracyjnych, zaprojektowano nowoczesny pistolet maszynowy Błyskawica i rozpoczęto jego seryjną produkcję.
Zaangażowanych było wiele osób, istniało wysokie ryzyko zdemaskowania, piętrzyły się utrudnienia organizacyjne i logistyczne. Szalony pomysł udało się jednak pomyślnie zrealizować. Wyprodukowano kilkaset egzemplarzy skutecznej broni, która przy poważnych brakach w zaopatrzeniu wspomogła polskich żołnierzy, walczących
w czasie powstania warszawskiego.
Historia Błyskawicy jest opowieścią o wzajemnym zaufaniu i współpracy w ekstremalnych warunkach. Pomimo tragicznego zakończenia zrywu narodowego, jakim było powstanie warszawskie, sam film napełnia optymizmem i jest świadectwem siły płynącej ze wspólnego działania. Występujący w nim bezpośredni świadkowie w barwny i niekonwencjonalny sposób wspominają wydarzenia sprzed siedemdziesięciu dwóch lat. Okazuje się, że nic nie jest tak proste i jednoznaczne, jak mogłoby się wydawać.

„BŁYSKAWICA”, film dokumentalny Victorii Marinov, reżyserki polsko– bułgarskiego pochodzenia został zrealizowany przy wsparciu m.in. Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Wojska Polskiego, Grupy Historycznej “Zgrupowanie Radosław”, Instytutu Badawczego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.
W 1942 roku w okupowanej Warszawie zrodziła się odważna i ryzykowna inicjatywa. Pod nosem Niemców, w warunkach konspiracyjnych, zaprojektowano nowoczesny pistolet maszynowy Błyskawica i rozpoczęto jego seryjną produkcję.
Zaangażowanych było wiele osób, istniało wysokie ryzyko zdemaskowania, piętrzyły się utrudnienia organizacyjne i logistyczne. Szalony pomysł udało się jednak pomyślnie zrealizować. Wyprodukowano kilkaset egzemplarzy skutecznej broni, która przy poważnych brakach w zaopatrzeniu wspomogła polskich żołnierzy, walczących
w czasie powstania warszawskiego.
Historia Błyskawicy jest opowieścią o wzajemnym zaufaniu i współpracy w ekstremalnych warunkach. Pomimo tragicznego zakończenia zrywu narodowego, jakim było powstanie warszawskie, sam film napełnia optymizmem i jest świadectwem siły płynącej ze wspólnego działania. Występujący w nim bezpośredni świadkowie w barwny i niekonwencjonalny sposób wspominają wydarzenia sprzed siedemdziesięciu dwóch lat. Okazuje się, że nic nie jest tak proste i jednoznaczne, jak mogłoby się wydawać.