Litewska reżyserka Alanté Kavaїté urodziła się w Wilnie, ale wykształcenie zdobywała we Francji - ukończyła tam Akademię Sztuk Pięknych w Avignon, a następnie Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Paryżu na kierunku fotografia i wideo.

Za swój najnowszy film – „LATO SANGAILE” otrzymała w Sundance nagrodę dla najlepszego reżysera filmu dramatycznego.

…Sangaile ma 17 lat i spędza wakacje wraz z rodzicami w domu nad jeziorem. Od zawsze fascynuje się samolotami, jednak nigdy nie miała odwagi nawet wejść do kokpitu, ze względu na paniczny lęk wysokości. W czasie letniego pokazu lotnictwa poznaje Auste - dziewczynę odważną i żyjącą pełnią życia. Sangaile podzieli się z nią swym największym sekretem i dziewczyny szybko połączy silna więź...

REŻYSERKA O FILMIE

(…) Kiedy miałam 17 lat, tak jak większość nastolatków, podejmowałam wszystkie decyzje w pośpiechu, czując ciągłe wątpliwości i strach. Historia Lata Sangaile mówi, że aby przezwyciężyć pewne trudności wystarczy czasem przypadkowe spotkanie z kimś, kto pomaga Ci spojrzeć na siebie w innym świetle. Chciałam, by taką osobą była tu inna młoda dziewczyna, której osobowość będzie przeciwieństwem osobowości Sangaile. W ten właśnie sposób uwidaczniają się jej własne niedostatki i sprzeczności. Już na etapie pisania wyobrażałam sobie film jako jasny i lekki, mimo że dotyczy on nastoletnich niepokojów i autodestrukcyjnych zachowań. (…) Mówiąc o dojrzewaniu, chciałam stworzyć film pełen muzyki, przemawiającą do zmysłów historię miłosną z silnie emocjonalnym przesłaniem. Zepchnięcie na dalszy plan aspektu płci i podkreślenie symetrii ciał wydawało mi się konieczne, aby była to po prostu opowieść o człowieku i jego rozwoju.

Swoje nastoletnie lata spędziłam na Litwie, w kraju o wyjątkowym, właściwie obsesyjnym związku z lotnictwem. Każdego lata, tak jak wszyscy, chodziłam na wiele powietrznych pokazów. Ta niezwykle popularna pasja wydała mi się idealną metaforą dla Sangaile. Akrobacja lotnicza, jak każdy sport ekstremalny, wymaga ogromnej samokontroli – czegoś, czego mojej bohaterce brakuje najbardziej. By spełnić swoje marzenie, musi ona przezwyciężyć tę wewnętrzną blokadę. Poza tym, film pokazuje w sposób wizualny i czysto symboliczny - a więc typowy dla optyki nastolatków – przepaść między młodymi Litwinami urodzonymi w kraju demokratycznym, a ich rodzicami, którzy dorastali jeszcze w systemie totalitarnym. Bez żadnych pewnych punktów orientacyjnych i utartych ścieżek muszą oni sami odpowiedzieć na pytania zadawane im przez współczesny świat. Ja sama jestem pełna wiary w to pokolenie. 

ZWIASTUN